Dromen... 


 

20 maart 2019

 

 

Toen ik nog jong was droomde ik van huisje, boompje, beestje. Dat was mijn doel! Mijn relatie destijds was Rock&Roll! Elk weekend op stap en nachten lang door feesten was vaste prik in het weekend. Dat heb ik flink wat jaren vol gehouden. Mijn relatie ging helemaal volgens het boekje, verkering, samenwonen, trouwen, grote mensen huis kopen en tenslotte werd alles bekroond met een prachtige dochter en dat allemaal voor mijn 29e verjaardag. Wat had ik het allemaal goed voor elkaar! Een mooie woning, met een heerlijke tuin! De ideale plek voor mijn dochter om op te groeien. Maar hoe mooi alles ook bleek te zijn ik was diep ongelukkig. De liefde voor mijn man verdween en hoe hard ik ook mijn best deed het kwam niet meer terug. Dat mooie huis voelde niet meer als thuis en maanden lang heb ik getwijfeld wat ik moest doen. Nachten lang heb ik wakker gelegen, waar ga ik heen, hoe moet het met Jaidy? Vragen die ik niet kon beantwoorden, ik zat helemaal klem. In de nacht droomde ik wel eens dat ik verliefd werd. Maar de realiteit kwam hard aan als ik in de ochtend wakker werd. Daar lag hij dan... De man van wie ik niet meer hield. Als een automatische piloot heb ik maanden lang zo door geleefd. Als een zombie, gevoelloos, als een dorre plant...

 

Ondertussen ben ik 8 jaar verder, en heb ik nog steeds te maken met een nasleep van die scheiding. Alles wat mis kon gaan is mis gegaan. Hartstikke jong! Niemand in mijn omgeving met dezelfde ervaringen waardoor ik het wiel constant alleen moest uitvinden en daarin ook veel cruciale fouten heb gemaakt, omdat andere keuzes tegen mijn gevoel in gingen. Onbegrip, haat, verdriet, wantrouwen en angst waren jaren lang dagelijkse kost. Maar er is een meisje in mijn leven waarvoor ik moest en moet knokken!  

 

We zijn er bijna! Maar nog niet helemaal... 

 

Dit jaar begon zo goed! Ik zat er lekker in en alles verliep soepel! Dit wordt mijn jaar! Maar het ging te lekker en een kleine angst bekroop mij en ik glipte onderuit! De afgelopen weken heb ik flink geworsteld en is alles was KUT! Ben verdorie 40 als alles eindelijk achter de rug is. Al die jaren zijn voorbij gevlogen en die kleine wordt over een maand al weer 10 jaar oud. Het grijpt me naar de keel. Het gaat zo fucking snel allemaal!

 

Ik weet dat het soms even nodig is om terug te kijken hoe ver je bent gekomen.  En de afgelopen weken was ik mij daar ook van bewust. Maar ik wil dit gevoel niet meer! Het moet stoppen!! Ik voelde me zo onzeker, ik voelde een enorme achterstand, ik had zoveel meer kunnen bereiken als ik al die ellende niet had meegemaakt.  Ik zat weer klem, bepaalde vragen die ik mezelf stelde kon ik niet invullen. Maar dit keer zo anders. Ik heb namelijk alles bereikt waar ik toen geen antwoorden op had! Ik ben een hartstikke gelukkig en blij mens, ik heb een prachtige dochter en we wonen in het leukste appartement met het mooiste uitzicht!

 

Ik weet niet hoe mijn toekomst er verder uit zal gaan zien... Maar ik weet dat het een stuk zonniger gaat zijn dan de afgelopen 8 jaar!

En wat ik vandaag heb bereikt, ik heb eindelijk dit verhaal kunnen schrijven en vorm kunnen geven zonder ook maar 1 kwaad woord over mijn ex te schrijven. En de tranen rollen nu over mijn wangen want dit is een mijlpaal! Al jaren was ik van plan mijn verhaal te delen. Maar het heeft geen zin om al die pijnlijke herinneringen op te rakelen en iemand in een kwaad daglicht te zetten. Bij deze sluit ik het dus op een hele positieve manier voor mijzelf af!

 

Ik ga er een hele dikke streep onder zetten en laat het vanaf nu niet meer mijn leven beheersen! 


Zo!!!!!

En nu ga ik naar bed met nieuwe dromen, mooie dromen! Morgen is weer de eerste dag van de rest van mijn leven! En als er een nieuwe droom uitkomt, I LET YOU KNOW!

 


Geniet maar drink met (je) mate(n)


 

2 maart 2019

 

Iedereen kijkt wel eens een keer te diep in het glaasje. En bij mij was het een paar weken geleden ook flink raak! Ik heb er echt over getwijfeld om er een blog over te schrijven want ik ben toch best een beetje geschrokken van mijn daad. Maar ik doe het toch, want er komen heftige dagen aan en wellicht leidt dit verhaal tot iets verstandigere keuzes aan mijn lezers. 

 

Het begon zo;


Ik had allemaal afspraken staan voor het weekend. Mijn dochter was naar haar vader en ik zou weer helpen klussen bij mijn vrienden en aan het einde van de middag een klein dansje wagen op Thuishaven. Maar helaas, alle geplande afspraken werden om verschillende redenen afgezegd waardoor mijn hele weekend ineens helemaal blanco was. Helemaal niet erg!  Het zou mooi weer worden en alle opties lagen ineens weer open. Lekker rommelen in huis, strandje pakken, het kon allemaal! Ik hou er van! Mijn shift op werk was tot 16.00 uur en ons restaurant in het gebouw heeft een bar waar elke vrijdag een hele dikke VRIJMIBO wordt gehouden. De tent zit elke vrijdag stampend vol! Als Barista ben je een bekende van bijna iedereen in het gebouw, dus genoeg mensen die vragen of ik straks even een biertje kom doen. De twijfel zat er al in, want een weekendje fit zijn en alle opties open hebben klonk mij als muziek in de oren en had daar echt zin in!

De zon scheen en een aantal bekenden zat al lekker te borrelen in de zon op het terras. Ik moest even wat halen in het restaurant en liep even voorbij om mijn "jaloezie" kenbaar te maken. Daar ging het dus mis! Kom je straks ook Lin? Werd er naar mij geroepen. Zon, leuke mensen en bier... An offer I couldn't refuse obviously!


Mijn dienst zat er op en met alleen nog maar een uitsmijter als brunch in mijn buik liep ik met een dikke twijfel naar het restaurant om 1 biertje te drinken. Ik wist dat die koude klets ontzettend lekker zou smaken, want ja het is vrijdagmiddag en dan smaakt het gewoon naar meer! Ik zat aan de bar met mijn collega die ook klaar was toen 1 van die gasten naar binnen kwam om meer bier te halen en vriendelijk vroeg of wij er gezellig bij kwamen zitten. De sfeer zat er al lekker in en de grappen en grollen rolden over tafel net zo makkelijk als dat het bier over mijn tong rolde. Shotjes werden aangerukt en het hek was al volledig van de dam toen er geopperd werd om nog even de stad in te gaan. Aangeschoten op het fietsje richting centrum was te doen! Met blik op oneindig en een leeg weekend voor de boeg had ik vrij spel en besefte mij geen moment dat ik dat hele stuk ook weer alleen terug zou moeten fietsen. (En vanuit de stad is dat een uur fietsen naar mijn huis.) 


Onderweg gebeurde er iets vreselijks! Er was een meisje voor mij op de fiets met ontzettende haast, want ze was te laat voor een concert. Ze was flink aan het doortrappen op haar oude fietsje en van het ene op het andere moment vloog ze over de kop met een salto en kwam met haar achterhoofd midden op straat terecht. Doorfietsen! Werd er geroepen achter mij, maar geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om door te fietsen en ik sprong van mijn fiets om dit arme kind van straat te plukken. Ze lag doodstil en de seconden die voorbij tikten voordat ze bij bewustzijn kwam, leken lang te duren. Natuurlijk logisch als je zo een klapper maakt en op je achterhoofd terecht komt dat je even blijft liggen om allemaal te verwerken wat er zojuist is gebeurd. Ze kwam langzaam een beetje bij en ik vroeg haar of alles ok was. Ze gaf nog steeds geen antwoord en ik bleef maar ratelen of alles ok was en of ze haar naam nog wist. Uiteindelijk bleek dat ze een buitenlandse was en geen reet verstond van wat ik nou allemaal zei. Toen dat eenmaal duidelijk was en ik in het Engels met haar ging communiceren, plukte ik haar van straat en was ze gelukkig wel ok. Haar fiets daarentegen had wel wat letsel opgelopen, de ketting lag er namelijk af. Ze had haast want het concert waar ze naar toe ging was al begonnen, dus ze wilde zo snel mogelijk weer op die fiets stappen. Dus ik dacht, ik fix die ketting wel even, daar draai ik mijn hand niet voor om. Maar het klusje bleek moeilijker dan gedacht. Ik bespaar jullie de details maar het lukte dus niet en ik zat met 6 pikzwarte vingers van het smeer. De ongeduldigheid van mijn gezelschap drong aan om ermee te stoppen want hij had dorst en wilde naar de kroeg! Met een onvoldaan gevoel heb ik het meisje geadviseerd om een taxi te nemen en haar fiets te laten staan en ben doorgefietst naar de kroeg waar de andere helft al op ons zaten te wachten....


We kwamen aan in een schattig oud kroegje. Het viel mij op dat er veel oude mensen waren en wij de gemiddelde leeftijd aanzienlijk naar beneden haalden. Ik rende gelijk naar het toilet om die vieze zwarte vingers te wassen, wat natuurlijk een onmogelijke taak was om dat helemaal schoon te krijgen, maar goed. Bier werd besteld en ondertussen waren de gesprekken al in volle gang. Er waren wat oudere mensen bij mijn gezelschap aangeschoven. Een nieuwe ervaring voor mij omdat ik eigenlijk nooit stil kan blijven zitten en altijd hier en daar een praatje maak met Jan en alleman. Maar deze kroeg was daar iets te klein voor en moest ik wel op mijn plek blijven. Er ging een wereld voor mij open. Wat een leuke mensen zijn dit. Rasechte Amsterdammers genietend van het leven!  Een man van 74 maar heel hip en nog zo fit als een hoentje. En een charmante dame van 92 jaar met een biertje in haar hand, waarvan haar man onlangs was overleden en zijn wens in vervulling liet gaan om te blijven genieten van het leven. En dat deed ze! Vol trots vertelde ze over het leven wat ze heeft gehad met hem en dat ze daar heel dankbaar voor is. Om dit verhaal te beklinken werd er een shot jenever op tafel getoverd. Te ranzig! Maar goed... Op het leven!


De kroeg was voor en ook door ouderen dus de tent sloot op een schappelijke tijd en wij "jonge lui" gingen een deurtje verder. De baldadige ik kreeg trek in een peukie en ging een sigaretje bietsen buiten op het terras. Ik sloot aan bij wat gasten die ook gezellig op stap waren. Met mijn te vlotte babbel had ik weer wat vrienden gemaakt en zij sloten bij ons aan. Mijn possé taaide na 2 biertjes af maar ik was natuurlijk nog lang niet moe! Na overleg of die nieuwe gasten wel goed op mij zouden passen zijn ze vetrokken en ben ik nog even gebleven. FOUT! Want niet lang daarna was ik toch wel heel dronken en weet ik eigenlijk niet veel meer vanaf dat punt. Ik ben op mijn fiets gestapt en dat ging natuurlijk helemaal mis. Voordat ik überhaupt het centrum uit was ben ik 3x onderuit gegaan en nog kwam het niet in mij op om een Uber te bestellen en mijn fiets te laten staan. Na de zoveelste val ben ik weer opgestapt en kwam ik er iets later achter dat mijn tas niet aan mijn stuur hing. Ik weer teruggefietst, lag mijn tas midden op straat THANK GOD! Vanaf dat moment heb ik het van ellende op een brullen gezet, omdat ik echt nog een uur naar huis moest fietsen.

 

De volgende dag werd ik wakker op de bank met een kapotte knie, 2 blauwe billen, een stijve nek en 6 zwarte vingers...…. in mijn pyjama, dat dan weer wel... Maar als je mij zou vragen welke route ik gefietst heb..... ik heb geen idee. Het is echt een wonder dat ik überhaupt levend thuis ben gekomen. Wat een domme, domme, domme actie! Ik heb gelijk al mijn beste vrienden op de hoogte gebracht en natuurlijk hebben we er keihard om gelachen, maar ik heb ze wel gevraagd om mij te attenderen op deze vreselijke ervaring als ik weer eens ergens de verstandige afslag heb gemist, om weer flink te gaan drinken, niet te eten en op die fiets te stappen. Er zat een engeltje op mijn schouder en misschien was het wel de karma die ik had verdiend door dat meisje te helpen aan het begin van de avond... Maar met een kleine schram en wat stijve spieren mag ik echt van geluk spreken. Want ook al wacht er niemand op mij thuis als ik de weekenden alleen ben, ik ben nog altijd moeder...


Ik heb me een aantal dagen echt schuldig gevoeld en ineens kwam het nummer van Andre Hazes voorbij met wie kan mij vertellen wat ik gisteren heb gedaan. Toen dacht ik ook, Ja Lin! Er worden zelfs liedjes over geschreven. Dit gebeurt iedereen wel eens! Ik hoop alleen voor mij dat het bij deze keer blijft. Want ik heb mijn lesje wel geleerd!


Carnaval is nu volop aan de gang, het bier vloeit rijkelijk, gooi alle remmen lekker los, maar zorg alsjeblieft dat je veilig en verantwoord weer thuis komt...

 
Proost!