Bewaak je vrijheid! 


 

5 mei 2019

 

We zijn al weer een maand verder sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. De tijd vliegt aan ons voorbij! En het is niet dat ik er geen zin in had maar ik wist gewoon even geen onderwerp te bedenken waar ik achter stond of boeiend genoeg vond om met jullie te delen. Toch kreeg ik hier en daar de vraag waar blijft nou je volgende blog? De laatste persoon die het aan mij vroeg en er wat dieper op in ging heeft me het juiste duwtje in de rug kunnen geven die ik duidelijk even nodig had... Bedankt daarvoor! ;-)

 

De afgelopen weken zijn er een aantal dingen op mijn pad gekomen, heb ik een bepaald artikel gelezen en kom ik mensen tegen tijdens mijn werk die in mijn ogen verontrustende signalen afgeven. Al deze gebeurtenissen hebben mij aan het denken gezet en besef ik mij dat wij echt in een maatschappij leven die echt te veeleisend voor ons is als je niet oppast. Voor mezelf ben ik er in ieder geval achter gekomen dat ik in mijn handjes mag knijpen. En ik hoop dat ik iedereen met deze blog aan het denken kan zetten hoe je er zelf voor staat en of het tijd is dat je actie moet ondernemen om een beter leefklimaat voor jezelf te creëren, of dat je weer even beseft en er bij stil staat dat je het toch ook goed voor elkaar hebt. 

 

Het kwam zo:

Laatst stootte ik tegen een hele leuke functie aan waar ik meteen dol enthousiast van werd. Gelijk heb ik een dijk van een sollicitatie geschreven en samen met mijn indrukwekkende CV opgestuurd, binnen een paar dagen werd ik al gebeld om op kennismakingsgesprek te komen. Super blij was ik! Maar op de een of andere manier lag ik er toch wakker van. Ik ging de voor en tegens met elkaar af wegen en eigenlijk werd ik steeds minder enthousiast. Dit betrof een fulltime job in Haarlem. Ik heb geen auto dus dat zou betekenen dat ik met de bus moet gaan. Elke ochtend sta ik vroeg op om op mijn fiets naar de Zuidas te fietsen, een heerlijk stuk langs de mooie Poel in Amstelveen wat elke ochtend keer op keer een adembenemend uitzicht heeft. Alleen al de gedachte dat ik dat moest opgeven voor een dagelijkse busrit over de A9 maakte mij sip. Niet alleen om het uitzicht, maar ook de lichaamsbeweging die erbij komt kijken, want ik zit toch minimaal 5 uur per week op die fiets. Hoe haal ik dat ooit in? Ik zou dan misschien wel in salaris vooruit gaan maar in conditie flink achteruit! Met mijn 32-urige werkweek  ben ik regelmatig op tijd in de middag al thuis en heb ik alle tijd voor mijn dochter. Over 2 jaar gaat ze al naar de middelbare school dus de tijd die ik nu nog met haar heb is veel te kostbaar. Al 2 sterke redenen om het niet te doen en ik heb bedankt voor de uitnodiging. 

 

Soms heb ik echt het idee dat ik maar een simpel baantje heb als het koffie "meisje" van Deloitte.  Er lopen zoveel mensen voorbij, strak in pak, vrouwen op mooie hoge hakken en ik sta daar dan mijn met spijker schort vol met koffie en melkvlekken. Ze hebben ongetwijfeld allemaal gestudeerd, en een doel voor ogen om de top te bereiken! Iets wat ik echt benijd want ik heb zelf nooit geweten welke richting op wilde. Ja ik wist het wel! Ik wilde het leger in! Net als mijn broers! Tour of Duty, GI Jane, Full Metal Jacket enz enz  allemaal films en series waar ik mee ben opgegroeid. Ik zag mezelf al helemaal staan vol in pak SUCK MY DICK roepen net als Demi Moore!  Maar helaas, die droom ging aan mij voorbij nadat ik niet door de fysieke keuring kwam met mijn iele lijfje.... Daar ging mijn droom POOF! Sindsdien ben ik van het een in het ander gerold en heb ik op verschillende functies echt wel stappen gemaakt, maar het paste niet bij mij. Ik wil contact maken met de mensen zelf, niet vanachter een desktop en de hele dag met een headset op mijn hoofd. VRESELIJK! Ik hoor mijn toenmalige baas nog zeggen; Lin ga alsjeblieft wat anders doen, jij hoort hier niet. Maar wat moest ik dan?? Een reorganisatie in het bedrijf is mijn redding geweest en ben ik gaan solliciteren bij een lunchroom. Deze baan was mij op het lijf geschreven en ik bloeide helemaal op en binnen een half jaar was ik daar bedrijfsleider. Helaas hield ik deze baan vanwege privé omstandigheden niet vol en zat ik overspannen thuis na 1,5 jaar...

 

Te vaak komen dagelijks mensen pas tegen drieën of zelfs later kijken of er nog iets te lunchen valt. Ze hebben de hele dag hard door gewerkt en komen als een zombie naar beneden omdat ze anders van hun stoel vallen van de trek. Tot het uiterste zijn ze gegaan om het werk af te krijgen. Eten doen we later wel. Niet belangrijk.... Toch?Ze grijpen wat er dan nog over is en vluchten weer naar boven met een mueslibol of een eierkoek en een flesje cola. 

Deadlines, doorwerken tot s'avonds laat en in de weekenden, ik kom het gelukkig in mijn werk niet meer tegen. Maar het gebeurt elke dag. Het is niet voor niks dat onderstaande column van afgelopen week mijn aandacht trok. Dit kan toch zo niet langer? 

 

Check deze link:

https://www.volkskrant.nl/cs-ba090910

 

Ik ben blij met mijn baan! En hoewel ik ongetwijfeld meer potentie zal hebben betekend meer niet per definitie altijd beter. Ik doe het dan toch liever even met wat minder en geniet meer van de dingen eromheen die uiteindelijk voor later veel waardevoller zullen zijn. Doe jij dat ook? 

 

Het is 5 mei vandaag, vier je vrijheid en bewaak je vrijheid! 

 

Veel liefs,

 

Linda

 

 

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Jasba
16 dagen geleden

Wat mooi geschreven lieverd­čą░